من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم		صد بار توبه کردم و ديگر نمی‌کنم
باغ بهشت و سايه طوبی و قصر و حور		با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم
تلقين و درس اهل نظر يک اشارت است		گفتم کنايتی و مکرر نمی‌کنم
هرگز نمی‌شود ز سر خود خبر مرا		تا در ميان ميکده سر بر نمی‌کنم
ناصح به طعن گفت که رو ترک عشق کن		محتاج جنگ نيست برادر نمی‌کنم
اين تقواام تمام که با شاهدان شهر		ناز و کرشمه بر سر منبر نمی‌کنم
حافظ جناب پير مغان جای دولت است		من ترک خاک بوسی اين در نمی‌کنم

چه زيباست به خاطر تو زيستن وبراي تو ماندن
و به پاي تو مردن و به پاي تو سوختن
وچه تلخ غم انگيز است دوراز تو بودن
وبدون خوشبختي زيستن براي تو گريستن
وبه عشق و دنياي تو نرسيدن......

چه با شکوه آمدی به لحظه های سرد من

چه پرغرور میروی به جنگ دردهای من

چه عاشقانه میشود غزل در انتظار تو

چه بی بهانه میدود کلام من برای تو

چه رازها که گفته ای به قلب بی قرار من

چه قصه ها شنیده ای بهار بی خزان من

چه روزها که رفته ایم به جنگ درد و فاصله

چه روزها سپرده ایم به دست سرد خاطره

چه لحظه ها نگاه تو بر نگاه من دوید

چه عاشقانه دست من به دست گرم تو رسید

چه آه ها کشیده ام برای بی تو بودنم

چه اشکها ریخته ام برای از تو گفتنم

بهار شد فکر من برای با تو ماندم

تمام شد شعر من فدای شعر خواندت

دوســــــــت دارم

چقدر تو بزرگي و صبوري و چقدر بخشنده و مهربان

 آخه ميدوني چرا دارم اينو ميگم

چون وقتي به خودم نگاه ميکنم

 و کارام رو ميبينم که چه بنده بيوفاي هستم

 که هر وقت به مشکل بر ميخورم سوراغت ميام

 وتو بامهرباني جوابم و ميدي

 البته چون من خيلي عجولم ومي خوام زودي جوابم و بگيرم

 ازروي نادوني ميگم پس خدايا چرا جوابمو نميدي

 غافل ازاين که تو خوب ميدوني

که وقتش کي تا به بهترين وجه جوابمو بدي

 وميدونم که چقدر بزرگي

 که وقتي جوابمو ميدي من تورو دوباره فراموش ميکنم

 ولي تو منظر مني تا دوباره صدات کنم

 الاهي قربون اين صبرت برم که اينقدر زيباست.

 در هرصورت ازت به خاطرهمه چي ممنونم

 خدا جون خيلي خيلي دوستت دارم ميدوني چرا

آخه تو گلمي و جزتو پشت و پناهي ندارم

 وانصافا" تو چه خوب تکيه گاهي هستي

 بااينکه ميدونم اگه هرچي از بيوفاي خودم ومهربوني تو بگم بازم کمه

 ولي ديگه سر قشنگت رو درد نميارم وباتو خداحافظي ميکنم .

بنده اي که خيلي دوستت داره......

تو مگه قسم نخوردی که دلمو تنها نذاری

            هرگز از روز جدایی سخنی به لب نیاری

         حالا روبروم نشستی حرف تو فقط جداییست

           تو قسم نخورده بودی که یه دنیا بی وفایی

           تو قسم نخورده بودی روزی عشق تو میمیره

             نور یک ستاره شب جای مهتاب و میگیره

Eid Mubarak

 به یادت داغ بـر دل مـی نشانـم
زدیده خون به دامن می فشانم

چو نــی گر نالم از سوز جـدایـی
نیستان را به آتش می کشانم

به یادت ای چـراغ روشـن مـن
ز داغ دل بسوزد دامـن مـن

همه شب خواب بینم خواب دیدار

سـری داریـم و سـودای غـم تـو
پـری داریـم و پــروای غم تـو

غمت از هر چه شادی دلگشاتـر
دلـی داریـم و دریــای غم تـو

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه اندیشه ام اندیشه فرداست

وجودم از تمنای تو سرشار است

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز

خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز

رود آنجا که می یافتند کولی های جادو گیسوی شب را

همان جا ها که شب ها در رواق کهکشان ها عود می سوزند

همان جاها که اختر ها به بام قصر ها مشعل می افروزند

همان جاها که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند

همان جا ها که پشت پرده شب دختر خورشید فردا را می آرایند

همین فردای افسون ریز رویایی

همین فردا که راه خواب من بسته است

همین فردا که روی پرده پندار من پیداست

همین فردا که ما را روز دیدار است

همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست

همین فردا همین فردا

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

دل بی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است

به هر سو چشم من رو میکند فرداست

سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند

قناری ها سرود صبح می خوانند

من آنجا چشم در راه توام ناگاه

ترا از دور می بینم که می ایی

ترا از دور می بینم که میخندی

ترااز دورمی بینم که می خندی و می ایی

نگاهم باز حیران تو خواهد ماند

سراپا چشم خواهم شد

ترا در بازوان خویش خواهم دید

سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد

تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت

برایت شعر خواهم خواند

برایم شعر خواهی خواند

تبسم های شیرین ترا با بوسه خواهم چید

وگر بختم کند یاری

در آغوش تو

ای افسوس

سیاهی تار می بندد

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است

هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

کجا بــودی وقتی برات شکستـم             یخ زده بود شـاخه گُلم تو دستـــم

کجــا بـودی وقتــی غریبــی و درد            داشت مـن تنها رو دیوونه میـــکـرد

کجــا بودی وقتی کنـار عکســـات            شبا نشستم به هوای چشمـــات

کجا بــودی ببینی مــن میســـوزم            عیــن چشــات سیـاهه رنـگ روزم

ســـرزنشــــای مردمـــو شنیـــدم            هــر چــی که باورت نمیشه دیـدم

کنـــایه هــاشونــو به جون خریدم            نبــود ستــاره ام شبـا گریه چیـدم

کجا بودی وقتی اشکــام میریخت           خون جای گریه از چشام میـریخت

کجـــا بودی وقتـــی آبـــروم مـــرد           امــا به خـاطر چشات قسم خـورد

کجـــا بودی وقتی که پرپر شـــدم           سوختم و از غمت خاکستر شدم

                               خنده واسه همیشه از لبـام رفت

                          رسیدن از مرمر رویــاهـــــام رفت

گرفتارم به دل درد جدایی                امان ازعشق وای ازآشنایی

به دل زدزخم چشم چشم زخمی         که از دردش نمی یابد رهایی

به جانت تشنه صد جام می داد       زدستت طعم یک فنجان می داد

گرفتارم به درد آشنایی            امان از دوستی   وای از آشنایی

دوستای گلم

من نامزد کردم

برام دعا کنید

آخه چجور دلت اومد تنهام بزاری و بری

آخه مگه حرفی زدم زخم زبونی من زدم

اره همش بهونه بود مثله یار دیگه بود

دلت هوایی شده بود کارم از کار گذشته بود

برو با یارت عزیزم رها کن این تن منو

 الاهی صد ساله بشه عشق قشنگت عزیزم

اما یه قول بهم بده یارتو تنها نزاری

 که مثل من اسیر بشه اواره از خونه بشه

منم یه قول بهت میدم یه روز فراموشت کنم

 قلبمو سنگیش بکنم عشقتو خاکستر کنم

اگه یه روز خواستی گلم کسی رو نفرینش کنی

بگو که مثل من بشه زجر جدائی بکشه

آخه چجور دلت اومد تنهام بزاری و بری

آخه مگه حرفی زدم زخم زبونی من زدم

اره همش بهونه بود مثله یار دیگه بود

دلت هوایی شده بود کارم از کار گذشته بود

یا رب بجز نگاهت چیزی بهای گریه

هر چند نو بهار است انگار آسمانها

دارندبا دل من حال و هوای گریه

انگار باغ پردیس همراه گشته با من

 با جوی کوچک خود،دارد صفای گریه

چون نه به یاد خورشید، با زخم های ناهید

پر گشته قلب من از شورو نوای گریه

این نیست نور مهتاب،سیل سرشک ماه است

کین گونه از دل شب آید صدای گریه

آخر خدای ساکت،از آسمان برون آ

پایان بده بر عمرم.... بر ماجرای گریه

دلم میخواست متن بنویسم،اما هیچ متنی نمیتونست به راحتی این

غزلم حرف دلم رو بزند!

 من ندانستم ازاول که توبی مهرو وفایی

               عهدنابستن ازان به که ببندی و نپایی

 دوستان عیب کنندم که چرادل به تو دادم

              بایداول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

 ای که گفتی مرواندر پی خوبان زمانه

               ما کجائیم درین بحر تفکر ، تو کجایی

 ان نه خالست و زنخدان و سرزلف پریشان

                که دل اهل نظر برد که سریست خدایی

 حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان

                 این توانم که بیایم به محلت به گدایی

 عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

                  همه سهلست ، تحمل نکنم بار جدایی

گفته بودم،چو بیایی،غم دل باتو بگویم

             چه بگویم که غم ازدل برود،چون تو بیایی

شمع رابایداز این خانه به در بردن و کشتن

             تا به همسایه نگوید که تودر خانه ی مایی

...ان نیست که هرگز ز کمندت بگریزد

              که بدانست که در بند تو خوشتر که رهایی

 خلق گویند:برو،دل به هوای دگری ده

               نکنم ، خاصه درایام اتابک دو هوایی

 بهم میگفتی که میخوای همیشه بامن بمونی

           منوچو یک شعرقشنگ هرجا که رفتی بخونی

 بهت میگفتم نمیخوام یه روز ازم جدابشی

           به روی دست هرکسی، انگشتر طلا بشی ،ای

 ازاونهمه روزهای خوب امروزبرامون چی مونده

           ببین جفای زمونه مارو به کجا کشونده

 بهم میگفتی که میخوام اگریه روزی نبودم

           منو فراموش نکنی،یادت باشه من کی بودم

 بهت میگفتم که میخوام مثل دوتاکفترباشیم

          هرجامیری سایه ت باشم از دنیابیخبر باشیم

    یاداون روزابخیر  یاد اون حرفها بخیر

       ******************************

 

گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است

گفتا تو خود حجابی ورنه رخم عیان است

گفتم که از که پرسم جانا نشان کویت

گفتا نشان چه پرسی از کوی بی نشان است

گفتم مرا غم تو خوشتر ز شادمانی

گفتا که در ره ما غم نیز شادمان است

گفتم که سوخت جانم از اتش نهانم

گفت انکه سوخت او را کی ناله یا فغان است

گفتم فراق تا کی گفتا که تا تو هستی

گفتم نفس همین است گفتا سخن همان است 

گفتم که حاجتی هست گفتا بخواه از ما

گفتم غمم بیفزا گفتا که رایگان است

آسمان را بنگر وبه سکوت پر رمز و رازش بیاندیش ،

ستاره خود را در آسمان زندگیت پیدا کن و به سمت آن ستاره حرکت کن و

نگران راه نباش ، آنکه ستاره را برای تو آفریده ، راه رسیدن به آنرا نشانت خواهد داد .

عاشق شدن مثل دست زدن به آتيش می مونه .

 

پس سعی کن تا وقتی که جراتش رو پيدا نکردی هيچ وقت بهش دست نزنی

 

 اما اگه بهش دست زدی سعی کن طاقتش رو داشته باشی که تو دستهات نگهش داری

 

 

یادت باشه...

یادت باشه...گاهی وقت ها مثلا آخر شب ها که می خوای بخوابی... 

 یه دل تنهایی هست

که یکم اون ور تر می تپه برای تو......

یادت باشه فقط تو بودی که تونستی وارد قلبم بشی بدون اینکه قفلشو بشکنی...

یادت باشه من شب ها حتی تو رویا هام با تو حرف میزنم تویی که یادت وخیالت هم آرامش بخشه...

هیچ میدونی موقعی که یکم ازم دور میشی چقدر غصه دار میشم

اون وقته که چشمم دنبال چشای قشنگت میگرده که با هر نگاه کلی انرژی ازشون دریافت میکنم...

دستام دنبال دست های مهربونت میگرده تا بدونه هستی...

همیشه میمونی...

خودت میدونی که این واژه ها نمیتونن اون چیزی رو که تو عمق وجودمه ابراز کنن....

وقتی میخوام از تو بنویسم نه تنها واژه ها در مقابلت کم میارن

 حتی به احترام حضور سبزت در مقابلت سر تعظیم فرود می آرن ..

پلکهای مرطوب مرا باور کن ،

اگرکسی رو دوست داری فقط  بگو به اندازه ی تمام بی وفای های دنیا دوست دارم...

اینو که گفتی باورش می شه که دوستش داری...

آخه بی وفای های دنیا هیچ وقت تمومی نداره

  RSS