من ازعهد آدم تو را دوست دارم

از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شبها من و آسمان تا دم صبح

سرودیم نم نم : تو را دوست دارم

نه خطی, نه خالی ! نه خواب و خیالی!

من ای حس مبهم تورا دوست دارم

سلامی صمیمی تر از غم ندیدم

به اندازه ی غم تورا دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد

بگوییم باهم : تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد هم آواز با ما:

تورا دوست دارم, تورا دوست دارم

حال من دست خودم نیست دیگه آروم نمی گیرم

دلم از کسی گرفته که می خوام براش بمیرم

باز سرنوشت وانتهای آشنایی

باز لحظه های غم انگیز جدایی

 باز لحظه های ناگزیر دل بریدن

بازم آخر راه و حس تلخ نرسیدن

پای دنیای تو موندم

مث عاشقای عالم

تا من و بفهمی آخر

تا دلت بسوزه کم کم

مث آیینه رو به روم

حس با تو بودن من

دارم از دست تو می رو

عاشقی کن من و نشکن

ای قشنگ ترین

بهانه زندگیم به من بگو

مهرو محبت را از كدامین چشمه

زیبایی گرفتی كه خارها را گل كردی و

دلها را عاشق خود و انوار كدامین ستاره ای

كه روشنایی چشمانت را از آن گرفته ای كه با

نگاهت شعله عشق را در جانم افروختی. صدایت

را از كدام مرغ خوش آوا گرفته ای كه طنین

آن مرهم همه زخم های من است. خوابم

میاد اما می ترسم كه بخوابم می ترسم

كه اگه بخوابم تو را درخواب

ببینم كه از من جدا

می شوی

نيمه شب آواره و بي حس و حال

در سـرم سـوداي جـامي بي زوال

پــرسـه اي آغـاز كـرديم در خيــال

دل بـه يــاد آورد ايــام  وصــال...

از جدايي يك،دو سالي ميگذشت

دل به ياد آورد اول بار را

خاطرات اوليـن ديـدار را

آن نظر بـازي ،آن اسـرار را

آن دو چشم مست آهو وار را

چون من از تكرار، او هم خسته بود

آمـد و هم آشـيــان شـد بـا مـن او

هـمنشـين و هم زبان شد با مـن او

خسته جان بودم كه جان شدبامن او

نـا تـوان بـود و تـوان شـد بـا مـن او...

دامنش شد خوابگاه خستگي...اين چنين آغاز شد دلبستگي...

واي از آن شـب زنـده داري تا سـحـر

واي از آن عمري كه با او شد به سـر

دم به دم اين عشق ميشد بيشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد ... گفتگوها  بين  ما  آغاز شد...

گفتمش در عشـق پا برجـاسـت دل

گر گشـايي چشـم دل، زيباسـت دل

گر تو زورقمان شوي،درياست دل

                              بـي تـو شـام بـي فــرداسـت  دل...

دل ز عشق روي تو حيران شده

در پـي عشق تو سرگـردان شده

گفـت: در عشـقت وفـادارم ، بدان

شوق وصلت را به سر دارم،بدان

چون تويـي مخـمور خـمارم بـدان

با تو شادي ميشود غم هاي من

با تو زيـبـا ميشـود فـرداي من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

دل ز جـادوي رُخت افسـون شده

جزتوهر يادي به دل مدفون شده

عالم از زيـبـايي ات مجنون شده

                              بر لبـم بگـذاشـت لب يعـني خـمـوش

طعم بوسه ازسرم برد عقل وهوش

در سـرم جـز عـشق او سـودا نبود

بهر كس جزاو در اين دل جا نبود

ديـده جـز بــر روي او بـيـنا نـبود

همچوعشق من،هيچ گل زيبا نبود

                                   خوبي  او  شهره آفاق  بود...

در نجـابـت  در نكـوهي پـاك بود

"روزگار"  اما  وفـا  با ما نـداشت

طـاقـت خوشـبخـتي ما  را نـداشت

پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت

                                   آخر اين قصه هجران بود و بس

حسرت و رنج فراوان بود و بس

يـار مـا را از جـدايـي غــم نبـود

درغمش مجنون عاشق كم نبود

بر سر پيمـان خـود محـكم نبـود

سهم من از عشق جز ماتم نبـود

                                      با من ديوانه، پيمان ساده بست...

ساده هم آن عهد و پيمان راشكست

بي خـبر پيـمـان يـاري را گسسـت

اين خبر نـاگـاه پـشتـم را شكست

آن كـبـوتر عـاقـبـت از بـنـد رسـت

رفـت  و بـا دلدار ديگر عهد بسـت

                                   خصم جان و تشنه خون من است

بخت بد به اين وصل او قسمت نشد

ايـن گــدا مشـمـول آن رحـمـت نشـد

                                    آن طـلا حاصل به اين قـيمـت نشد

عاشقان را خوشدلي تقدير نيست

با چـنيـن تقـدير بد تـدبـيـر نيسـت

از غمش با دود و دم همدم شدم

بـاده نـوش غـصـه او مـن شـدم

ذره ذره آب  گشـتـم ، كـم شـدم

آخر آتـش زد  دل  ديـوانـه را

                            عشق من از من گذشتي ، خوش گـذر

بعد ازاين حتي تو اسمم را نبر

خاطراتم راتو بيرون كن ز سر

ديشب ازكف رفت،فردا را نگر

آخر اين يكبار از من بشنو پند

بعد از اين هم آشيـانـت هر كـس است

ای مهربان تر از برگ در بوسه های باران
بیداری سپیده در چشم جویباران

آیینه نگاهت پیوند صبح و ساحل
لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران

بازا که در هوایت خاموشی جنونم
فریاد ها برانگیخت از سنگ کوهساران

به رهی دیدم برگ خزان ،پژمرده ز بیداد زمان ،كز شاخه جدا بود

چو ز گلشن رو كرده نهان ،در رهگذرش باد خزان ،چون پیك بلا بود

ای برگ ستمدیده پاییزی ،آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی ؟

روزی تو هم آغوش گلی بودی ،دلداده و مدهوش گلی بودی

ای عاشق شیدا،دلداده ی رسوا ،گویمت چرا فسرده ام ؟

در گل نه صفایی باشد نه وفایی ،جز ستم ز وی نبرده ام

خار غمش در دل بنشاندم ،در ره او من جان بفشاندم

تا شد نوگل گلشن و  زیب چمن

رفت آن گل من از دست ،با خار و خسی پیوست

من ماندم و صد خار ستم  ،وین پیكر بی جان

ای تازه گل گلشن ،پژمرده شوی چون من

هر برگ تو افتد به رهی

پژمرده و لرزان

آره باید تمـــــوم می شـد

ولــــــــــی دلتنگ دلـتنگم

دارم با خاطـــــــــــــرات تو

با رویای تو می جنـــــــگم

روزي مرد جواني وسط شهري ايستاده بود و ادعا مي كرد كه زيبا ترين قلب را درتمام آن منطقه دارد.

جمعيت زياد جمع شدند. قلب او كاملاً سالم بود و هيچ خدشه‌اي بر آن وارد نشده بود و همه تصديق كردند كه قلب او به راستی زيباترين قلبي است كه تاكنون ديده‌اند. مرد جوان با كمال افتخار با صدايي بلند به تعريف قلب خود پرداخت.

ناگهان پير مردي جلوي جمعيت آمد و گفت كه قلب تو به زيبايي قلب من نيست. مرد جوان و ديگران با تعجب به قلب پير مرد نگاه كردند قلب او با قدرت تمام مي‌تپيد اما پر از زخم بود. قسمت‌هايي از قلب او برداشته شده و تكه‌هايي جايگزين آن شده بود و آنها به راستی جاهاي خالي را به خوبي پر نكرده بودند براي همين  گوشه‌هايی دندانه دندانه درآن ديده مي‌شد. در بعضي نقاط شيارهاي عميقي وجود داشت كه هيچ تكه‌اي آن را پرنكرده بود، مردم كه به قلب پير مرد خيره شده بودند با خود مي‌گفتند كه چطور او ادعا مي‌كند كه زيباترين قلب را دارد؟

مرد جوان به پير مرد اشاره كرد و گفت تو حتماً شوخي مي‌كني؛ قلب خود را با قلب من مقايسه كن؛ قلب تو فقط مشتي رخم و بريدگي و خراش است .

پير مرد گفت: درست است. قلب تو سالم به نظر مي‌رسد اما من هرگز قلب خود را با قلب تو عوض نمي‌كنم. هر زخمي نشانگر انساني است كه من عشقم را به او داده‌ام،  من بخشي از قلبم را جدا كرده‌ام و به او بخشيده‌ام. گاهي او هم بخشي از قلب خود را به من داده است كه به جاي آن تكه‌ي بخشيده شده قرار داده‌ام؛ اما چون اين دو عين هم نبوده‌اند گوشه‌هايي دندانه دندانه در قلبم وجود دارد كه برايم عزيزند؛ چرا كه ياد‌آور عشق ميان دو انسان هستند. بعضي وقتها  بخشي از قلبم را به كساني بخشيده‌ام اما آنها چيزی از قلبشان را به من نداده‌اند، اينها همين شيارهاي عميق هستند. گرچه دردآور هستند اما ياد‌آور عشقي هستند كه داشته‌ام. اميدوارم كه آنها هم روزي بازگردند و اين شيارهاي عميق را با قطعه‌ای كه من در انتظارش بوده‌ام پركنند، پس حالا مي‌بيني كه زيبايي واقعي چيست؟

مرد جوان بي هيچ سخني ايستاد، در حالي كه اشك از گونه‌هايش سرازير مي‌شد به سمت پير مرد رفت از قلب جوان و سالم خود قطعه‌ای بيرون آورد و با دستهاي لرزان به پير مرد تقديم كرد پير مرد آن را گرفت و در گوشه‌اي از قلبش جاي داد و بخشي از قلب پير و زخمي خود را به جاي قلب مرد جوان گذاشت .

مرد جوان به قلبش نگاه كرد؛ ديگر سالم نبود، اما از هميشه زيباتر بود زيرا كه عشق از قلب پير مرد به قلب او نفوذ كرده بود...

«پیشانی ام»،

سجده گاه لب هایت؛

«چشمانم»،

میعادگاه قدم هایت؛

«دستانم»،

تکیه گاه خستگیهایت؛

و «قلبم»،

حریم دلتنگیهایت؛

تمامی اینها،

ارزانی «نیم نگاهت»!

کاش صدایم در میان هیاهوی هستی به تو برسد .

کاش تپش های بی قرار قلبم را در این توفان و در این ازدحام ، حس کنی

دلم چه کودکانه بهانه ات را می گیرد 

با چه چیز آرامش کنم ؟

که هر صبح ، نسیم عشق ، بوی تو را برایش به ارمغان می آورد و هوایی اش می کند

دلتنگ تو ام ...

دلتنگ شنیدن کلامی از تو

اسم زیبای تو را با نفسم جا کردم

شیشه بدجور دلش ابری و بارانی شد

شیشه را یک شبه تبدیل به دریا کردم

دلتنگ درک نگاهت

و کاش تو .. .

تویی که میپرستمت

                          تنهایی ام را باور کنی

الهی توفیقم ده که بیش از طلب همدردی، همدردی کنم.
بیش از آنکه مرا بفهمند، دیگران را درک کنم.
پیش از آنکه دوستم بدارند، دوست بدارم.
زیرا در عطا کردن است که می ستانیم
و در بخشیدن است که بخشیده می شویم، و در مردن است که حیات ابدی می یابیم

آدمهاي ساده را دوست دارم.
همان ها كه بدي هيچ كس را باور
ندارند. همان ها كه براي همه
لبخند
دارند. همان ها كه هميشه هستند،
براي همه هستند.
آدمهاي ساده را
بايد مثل يك تابلوي نقاشي
ساعتها تماشا كرد؛
عمرشان كوتاه است.
بسكه هر كسي از راه مي رسد
يا ازشان سوءاستفاده مي كند يا
زمينشان ميزند
يا درس ساده نبودن بهشان مي دهد.
آدم هاي ساده را دوست دارم.
بوي ناب
“آدم” مي دهند

می خواهم زندگی ام را به پای ثانیه های با تو بودن بریزم٬

اما ثانیه ها هم در تپش لحظه ها مرده اند.

وقتی قاصدکها قدم به ایوان دلم می گذارند٬

عطر وجودت همه جا را پر می کند و دلم هوای تو را می کند.

یک روز سر به بیابان خواهم گذاشت٬

دیگر کسی نخواهد بود تا صدای دلتنگی ام را بشنود.

آن روز دیگر نه غصه خواهد بود و نه اشکی.

ما با هم سبز خواهیم شد در کویر عشق

لمس کن کلماتی را که برایت مینویسم 

تا بخوانی وبفهمی چقدر جایت خالیست

تا بدانی نبودنت آزارم میدهد...

لمس کن نوشته هایی را که لمس ناشدنیست

که از قلبم بر قلم و کاغذ می چکد...

لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است و پر شیار...

لمس کن این با تو نبودن ها را...

لمس کن لحظه های تنهاییم را...

کاش باران ببارد دلم تنگ باران است بارانی که بشوید راه را بشوید دل بشوید چشم ... .

کاش باران بودی ... کاش !

کاش باران می بارید آنوقت من و تو زیر چتر هم تا صبح کنار سکوت آسمان می ماندیم

ولی این کاش ها تموم شدنی نیست ...

کاش روزی می آمد که این باران بهانه ی دیدار دوباره مان شود

کاش روزی می آمد تا رعد و برق زندگی معنی با تو بودن را توی نگاهم برق می زد و قریاد می کشید

کاش روزی می آمد تا دلیل تمام ای کاش ها را زیر همان چتر از تو می پرسیدم

کاش قلب ها در چهره ها پیدا بود ...

کاش در خیال من در دفتر روزگار چو آفتاب تک ستاره می شدی

کاش می فهمیدی که تو باران بودی کاش می دانستی که سکوتت تلخ است آه این دیوار است ...

کاش می فهمیدی که شبی قلب مرا باران بود

کاش میان من و تو هیچ پلی نبود

تا برایت از درد می گفتم

کاش آخرین برگ سفر نامه ی باران زمین چرکین نبود ...

کاش هوا بارانی می شد تا خاطراتم را پاک می کرد ...

آنوقت دوباره روئیدن را یاد می گرفتم ...

به  سینه ی می زندم سر،دلي كه كرده هوايت

دلي كه كرده هواي كرشمه  هاي صدايت

نه يوسفم،نه سياوش،به نفس كشتن و پرهيز

كه اورد دلم اي دوست!تاب وسوسه هايت

تو را ز جر گه ي انبوه خاطرا ت قديمي

برون كشيده ام و دل نهاده ام به صفايت

تو سخت و دير به دست امدي مرا و عجب نيست

نمي كنم  اگر اي دوست!سهل و ساده رهايت

گره به کار من افتاده است  از غم غربت

كجاست چابكي دست هاي عقده گشايت؟

به كبر شعر مبينم كه تكيه داده به افلاك

به خاكساري دل بين كه اوفتاده به پايت

«دلم گرفته برايت » زبان ساده ي عشق ست

سليس و ساده بگويم: «دلم گرفته برايت »

  RSS